Gerçekten elimizde var olan tüm her şeyin kıymetini neden kaybedince anlıyoruz ? Neden ona sahipken yada hala konuşabiliyorken derdimizi birine anlatmak ve o en sevdiğimiz müziğin nakaratına eşlik etmiyoruz ? Ve neden hala kulaklarımız bu kadar iyi duyuyorken birini dinlemekten kaçıyoruz ? Ve neden hala ayaklarımızın üzerinde isteğimiz gibi yürüyebilirken koşmuyoruz ? Ve hala ellerimiz varken o güzel şarkının o süper ötesi hayatımızdaki insanları bir kez bile sıkı sıkı sarılıp yada o güzel başarılarını alkışlayamıyoruz ? Ve neden bedenen bu kadar sağlıklı iken hala hiç bir şeyimiz yok gibi hayıflanıyor ve şikayet ediyoruz...

Kahrolası egoyu benlik duygusunu bırakıp neden yaşama eşlik etmiyoruz ?

Çünkü yetinmeyi bilmiyoruz...

Yetinmek zor geliyor , kendi egomuz kendi isteğimiz hep ağır basıyor ve bundan bir adım bile geri durmuyoruz...

Ve sen neden bugün o gözle görebildiğin her şeyin tadını çıkarmıyor ve elindekini neden bir başkası ile paylaşmıyorsun ?

Gözünü aç ve kayıp giden zamanın farkına var...

Asla ama asla aynı kalmayacak ve dünü bugünle değiştiremeyeceksin...

Var olmuş olmanın tüm güzelliğini yaşamak dururken sana gülümseyen hayatı ıskalamayı bırak artık...

Hareket geç... Harekete geçin ... Harekete geçelim...

Başka bir sen daha asla yok...

Asla...

Asla...

Ve de asla...

Şikayet etme ve yağan yağmurun tadını çıkart...